..:::Welcome to Hartnett's Blog:::..

Every night, you said good night to me

Softly, you said you loved me sending me to sleep.

But one day, you turned the good days into tearful nightmares

When “Good bye” came from your mouth instead.

How many numbers do I have to count to force myself to sleep?

Cos every time I close my eyes, I have to tell myself to forget you.

Is it true that sleeping is relaxation?

I tried listening to music but all songs were sad.

I tried reading but I understood nothing.

Your memories are so clear in my mind

How can I have a good dream, then?

In only a night, will I forget every thing about you?

I keep thinking about things you had pretended to do.

Now, the sweet dream had become an empty dream.

In only a night, I’ve leant this priceless lesson.

...คืนหนาว...

กวีปกรณ์

คืนหล้าฟ้าล้อมดาว
คืนหนาวไร้แสงจันทร์
คืนนี้มีเพียงฉัน
คืนนั้นเรากอดเกี่ยว

คืนนั้นน้ำค้างพราวหญ้า
คืนนี้ธารน้ำตาเชี่ยว
คืนหนาวนอนคนเดียว
คืนแสนเปลี่ยวไร้แสงดาว

คืนสุขให้สักที
คืนนี้ไม่อาจทนหนาว
คืนใจให้อุ่นสักคราว
คืนเหงาไม่อาจทน

คืนค่ำมาฮัมเพลง
คืนเสียงบรรเลงแห่งรักสักหน
คืนใครให้สักคน
คืนหม่นจะฝ่าไป

คืนรักมาโอบอุ้ม
คืนชุ่มให้ชื่นใจ
คืนหนาวไม่เปล่าไร้
คืนไฟให้อุ่นทรวง

วันนี้เรียนทั้งวันเลย เหนื่อย มาก ๆ ได้พักตอนบ่าย 3 ครึ่ง พี่หมอโทรมาพอดีเลย ได้คุยกันสักพัก ที่บนดอยหนาวมาก ๆ ต้องการไออุ่น ถ้าไปจริง ๆ ผมจะหายไปเลย แต่ขอคิดดูก่อนนะว่าทำไมต้องไปหาเขาด้วย แม่งถูกหมอวางยาแน่ ๆเลยกู วันนี้เข้าไปอ่านบล๊อกอาเฮงเศร้าจังไม่รู้จะปลอบอย่างไร คงต้องปล่อยให้เป็นไป เราไม่มีสิทธิที่จะไปขวางความรู้สึก และความคิดของเขา วันนี้ผู้โชคร้ายที่ได้รับโทรศัพท์ คือ ไอ้อาร์ทเพื่อนผมเองหูมันร้อนไปข้างนึง มันเรียนอยู่กรุงเทพฯ แต่แชท กันเกือบทุกคืนเลย ไม่รู้สรรหาอะไรมาคุยกันนัก

กลับมาบ้านที่บ้านมีงานเลี้ยงเล็ก ๆ วันนี้ครบรอบวันเกิดน้องสาว พ่อเอาเหล้ามาตั้งขวดนึงที่โต๊ะม้าหินอ่อน พ่อชงไปก่อนหน้าและแก้วนึง ผมชงแก้วแรกไป แม่งขมมากเหล้าบ้าอะไรก็ไม่รู้ หรือว่าชงแก่ไปอะ ไม่รู้เขากินไง กระเพาะร้อนผ่าว กระดกไป 11 แก้วนับว่าน้อยนะนี่ แก้วที่ 11มันขมมาก ๆ เลย ไม่กินและ ตั้งใจจะอ่านหนังสือ แต่ก็ไม่ได้อ่าน แม่เปิดละครดู  แต่ก็งงนะ ไมไม่เมาอะอยากเมาอะ นอนดีกว่าพรุ่งนี้ไม่อยากไปเรียนคาบบ่ายเลยโดด ดีกว่า

กรรมชีวิตจริง ๆ อยู่ดีๆก็ตกหลุมรักคนธรรมดา ได้อย่างไม่น่าเชื่อ บางครั้งก็เหมือนชีวิตเบื่อ ๆ แต่ก็คงมีคนเบื่อเหมือนกับเรานั่นแหละ จนวันนึงเราก็ได้มาเจอกัน ถึงแม้ว่ามันจะผ่านไปไม่กี่วันเองที่เราได้คุยกัน อะไรกันนี่ทำไมผมใจง่ายขนาดนี้ ไม่คุยเรื่องนี้และ

               เมื่อวานนี้คิดถึงเพื่อนมาก ๆ เลยโทรไปหาที่เกาหลี ถามทุกข์สุข ดีใจมาก ๆ ที่ได้คุยทั้งเขาและเรา จริง ๆ ตอนเพื่อนมันอยู่ที่นี่ก็ไม่เคยโทรไปอะนะแต่พอไปแล้วแม่งคิดถึงใจจะขาด โทรไปหาทุกเดือน ให้มันแก้เหงา เพื่อนบอกเกาหลีหนาวมาก ๆ ไหงประเทศไทยยังฮ้อนอยู่เลย

I only wanna be the man
to give you everything I can
every day and every night
love you for all my life.
I don't wanna change the world
as long as you're my girl
it's more than enough,
just to be the man you love.

แค่อยากเป็นเพียงชายคนนึง

ที่ให้คุณทุกอย่างที่ทำได้

ทุกวันและค่ำคืน

จะรักคุณตลอดไป

ผมไม่อยากจะเปลี่ยนไป

ตราบที่เรายังเป็นแฟนกัน

เพียงเท่านี้ก็คงพอ

เพียงแค่ได้เป็นคนที่คุณรัก...

แซนเอาเทียนวางไว้ข้าง ๆ ที่นอน มือถือก็วางไว้ข้าง ๆ กัน แล้วก็ทำเป็นแกล้งหลับ แหะ ๆ รู้นะคิดอะไรอยู่ อยู่ดี ๆ มือถือ ผมดันสั่นขึ้นมา อิอิ ก็เลยได้โอกาสเอื้อมพาดตัวแซนไปดู เราก็ดีใจนึกว่าจะมีใครโทรมา ปรากฏว่ามันสั่นเพราะคลื่นไม่มี ก็เลยปิดเครื่องมันเสียเลย แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่าผมเอาของขวัญมาให้ด้วยลืมสนิทเลย อัญเพื่อนผมเป็นคนออกแบบห่อของขวัญ เรียบๆ แต่เวลาโดนแสงเทียนนี่สวยเชียว

“ แซน ผมมีอะไรให้ ลุกขึ้นมาดูสิ ” แซนฉีกกระดาษห่ออย่างไม่สงสารคนห่อเลย ผมแอบเสียใจนิด ๆ  “ มันเป็นหนังสือที่ผมอยากให้แซนอ่าน ” แซนมองหนังสือธรรมดาเล่มนั้นของผมแบบไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่ แล้วก็วางมันไว้ข้าง ๆ หมอนพร้อมกับพูดขอบคุณ แม่งหมดบรรยากาศและก็เลยตัดบทรีบนอน แล้วก็ดับเทียน ความสว่างจากแสงเทียนได้หายไปหมดแล้วเหลือแต่ความมืนเข้าครอบงำ ทันใดนั้น แซนก็พูดขึ้น “ ดับเทียนทำไมหรือ” ผมก็เลยตอบไป “ ที่นี่เขาไม่ให้จุดเทียนนะเดี๋ยวเราเผลอหลับไปแล้วมันจะไม่ปลอดภัย ” แซนทำหน้าคิ้วผูกกันแบบไม่พอใจ แม่งก็ให้ทำไงวะ จะรอให้มันไหม้หรือ ก่อนนอนก็เลยบอก “ Good Night “  เช้านั้นตื่นมาเสียงคลื่นเบา ๆ ซัดเข้าหาด ชะโงกหน้ามองหน้าต่าง บรรยากาศดีจริง ๆ ผมหนีแซน มารับโอโซนยามเช้าอยู่ที่เก้าอี้ชายหาด เดินเล่นดูหาดขาวที่ไม่กว้างมากนัก แสงอาทิตย์ยังไล่ตามผมไม่ทันเพราะว่ามันยังไม่พ้นขอบของภูเขามาเลย สักพักผมก็หยุดลงนอนที่ก้อนหนึ่งนั่งคิดอะไรไปเรื่อย ๆ แหะ ๆ มันออกมาอีกแล้ว ไอ้แซน นึกในใจแม่งเมื่อคืนเกือบทะเลาะกะมัน แต่ก็ช่างมันเหอะ เรามีเวลาเหลือกันแค่วันเศษเอง ว่าแล้วแซนก็เริ่มทำกิจกรรมยามเช้าได้ฮาที่สุด มันเล่นโยคะบนชายหาด เท่านั้นยังไม่พอ มารำไทเก๊ก อีก ไอ้อันหลังนี่รับไม่ได้ แล้วหลังจากนั้น แซนก็ลงน้ำไปและ ส่วนผมก็ลุกจากโขดหินและก็ขึ้นที่พักไปหาของกินที่เหลืออยู่มื้อเช้า ขนมปัง+ผลไม้+น้ำ แซนก็ขึ้นจากน้ำมากินเหมือนกันเขากินอะไรก็ไม่รู้ผมจำไม่ได้ เรามีผลไม้ที่แช่น้ำแข็งเอาไว้ ไม่งั้นนะต้องไปหาของกินจากร้านอาหารแถวนั้น ( แพง ) ไม่ยอมเสียเงินหรอก พอกินกันเสร็จเราก็เดินลงหาด ผมก็ยังไม่ลงทะเล นั่งดูแซนว่ายน้ำไปเรื่อย ๆ จนเขาไปไกลมาก ( ลืมบอกไปว่าทั้งหาดมีเราแค่ 2 คนเท่านั้นที่เป็นนักท่องเที่ยว ) อยากตามไปแต่ว่ายน้ำไม่เป็น ก็เลยไปขอเช่าเรือคะยักลำที่เล็กที่สุดมา 1 ลำ ใส่เสื้อชูชีพถือไม้พายไปเดินลงไปในน้ำเตรียมขึ้นเรือ เนื่องจากเรือมีคนใจดีหิ้วมาให้ ผมเริ่มพายเรือไปเรื่อย ๆ เพราะยังไม่อยากเหนื่อยเร็ว แต่ผมก็พายไปไกลมาก เมื่อหันหลังกลับมามองเห็นหาดทรายที่ขาวมาก ๆ  สดชื่นจริง ๆ ผมเหยียดขานอนบนเรือ มือกางออกแตะน้ำทะเล มันมีความรู้สึกเหมือนกับได้นอนเตียงที่ลอยน้ำทะเลอยู่ คิดดูแล้วกันจะมีสักกี่คนที่จะได้ทำ ผมอยากจะหยุดเวลาไม่ให้เดินจังอยากลอยอยู่แบบนี้นาน ๆ และแล้วมารความสุขก็ตะโกนเสียงออกมา “ พอล ! พอล! มานี่หน่อย” ( Paul Hartnett McSpancer เป็นชื่อเมื่ออยู่บนอินเตอร์เนทครับ ซึ่งแซนไม่ชินที่จะเรียกชื่อเล่นผม) ผมก็เลยพายเรือเข้าไปหา “ มีอะไรหรือ” ผมถาม “ ไปเอาเรือมาจากไหนหรือ “ แซนถาม

“ เห็นไหมตรงโน้น เขามีบริการให้” ผมตอบ “อ่อ”เสียงเขาเอ่ยรับ

“ ขอขึ้นเรือด้วยคนได้ไหม ” แซนถาม “ แน่นอน ถ้าแซนขึ้นได้” ผมตอบ

แซนใช้เวลาปล้ำเรืออยู่สักพัก โดยผมนั่งประคองเรือไม่ให้มันคว่ำอยู่ข้างบน เหลือเชื่อเขาขึ้นมาได้เพียงไม่กี่นาที ซึ่งขึ้นเรือครั้งแรกผมต้องปล้ำมันมากกว่า 5 นาทีถึงจะขึ้นได้ บัดนี้แซนได้นั่งหันหน้ามาทางผมแล้วก็ส่งยิ้มให้ “ เคยพายเรือไหม ” ผมถาม

“ ไม่เคยเลย ” แซนตอบ “ โอเค ผมจะพายเรือออกไปฟากโน้นนะ พายไปเรื่อย ๆ จะไปไหม”

“ก็ได้” แซนตอบ ผมค่อย ๆ พายเรือไปเรื่อย ๆ แต่ก็ยังไม่ถึงสักที เลยหยุดพักมองหน้าแซนสักพัก    “ ลองพายบ้างไหม ” ผมถาม พร้อมกับส่งไม้พายให้ แล้วผมก็ปล่อยให้เขาพายจนเหนื่อยคนเขาไม่ไหวไปเอง แล้วก็ส่งไม้พายคืนให้ผมพร้อมกับทิ้งร่างนอนลงบนเรือ ผมจับไม้พายต่อจากแซนแล้วก็รีบพายจ้ำไปทางขวาสุดของหาด ในที่สุดผมก็ถึงแล้วแซนลุกขึ้นแล้วก็กระโดดลงน้ำไป ผมก็ลากเรือเขาฝั่ง แล้วทิ้งกายนอนลงบนหาด เหนื่อยชิบ แซนยังคงสำรวจอะไรไปเรื่อย ๆ แล้วก็ลงนั่งแล้วก็ไม่พูดอะไร ผมก็เลยวักน้ำทะเลใส่ “ เป็นอะไร พูดอะไรบ้างสิ” ผมพูด ส่วนเขาก็ได้แต่ยิ้ม เอาและครับบรรยากาศเริ่มเงียบมีแต่เสียงคลื่นซัด ผมก็เลยชวนไปทางด้านซ้ายสุดของหาด แซนก็ไป เราก็ลงเรือเหมือนเดิมคือนั่งเข้าหาคนพายระหว่างที่อยู่กลางทะเลผมรู้ตัว ว่าเรือขาดสมดุล ซึ่งไม่รู้เกินจากอะไรปลายเรือต่ำลงเรื่อย ๆ ในขณะที่หัวเรือกำลังจะเชิด ผมได้บอกถึงความผิดปกติให้แซน ทราบ แต่แซนก็ยังไม่รู้สึกอะไร หลังจากนั้นต่อมาผมรู้สึกว่าพายเท่าไหร่เรือก็ไม่ค่อยไปแต่เราก็ฝ่ามาจนถึงอีกฟากนึงของหาดได้ คลื่นเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ ผมไม่มีแรงมากพอที่จะลากเรือขึ้นฝั่ง จึงให้แซนช่วยดันท้ายเรือ เรือหนักมาก ๆ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ผมไม่อยากให้เรื่องร้าย ๆ เกิดขึ้นกับผม ผมว่ายน้ำไม่เป็น แล้วในระหว่างนั้นถ้าแซนเป็นอะไรไป ผมจะทำยังไง เขาไม่มีทางว่ายน้ำกลับไปทั้งคลื่นแรง ๆ แบบนี้แน่ ๆ ถ้าตะคิวกิน ผมจะช่วยแซนอย่างไร เพราะที่ ที่ เราไปมา 2 ที่นั้นเจ้าหน้าที่หาดมองไม่เห็นเรา เราไม่สามารถส่งสัญญาณความช่วยเหลื่ออะไรได้เลย ผมปล่อยให้แซนชื่นชมซากปะการัง และหินสวยงามสักพักหนึ่ง แล้วก็บอกว่าเราควรจะกลับได้และ แซนเลือกหินสวยมา 2  ก้อนแล้วก็เหน็บใส่กางเกงในมา 1 ก้อน คลื่นทะเลลูกใหญ่กำลังแกล้งเรา 2 คนผมทำได้ดีแค่ประคองเรือไม่ให้คว่ำไปตามชายเขาเรื่อย ๆ เรือสามารถกระแทกกับโขดหิดด้านล่างได้ตลอดเวลาแต่ในที่สุด เราก็ใจเย็นมาเรื่อย ๆ จนถึงเกือบหมดแนวของโขดหิน ผมกระโดดลงน้ำแซนเป็นคนว่ายน้ำแล้วลากเรือไปส่วนผมก็เกาะเรือรั้งท้าย ไป เพิ่งเห็นแซนทำดีก็ตอนนี้อะแหละครับ แซนลอยน้ำอยู่กับผมแล้วเราก็ ปล่อยให้เรือลอยเข้าฝั่งไปเรื่อย ๆ จนผมมีกำลังใจและก็กะว่าจะเอาเรือไปคืน ปรากฏว่ายกไม่ไหวครับ เลยไปเอาเชือกมาลากขึ้น ซึ่งมันผิดธรรมดามาก ๆ ผมเลยตรวจเช็คว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรือ แล้วผมก็เจอ รอยรั่วที่น้ำสามารถซึมเข้าไปได้รอยยาวประมาณหนึ่งนิ้ว ผมก็เลยให้แซนช่วยยกหัวเรือขึ้นทีเพื่อเทน้ำออก แซนก็ทำตามที่บอกจนหมดแรง เลยผมก็เลยไปยกต่อจนน้ำมหาศาลที่เข้าไปอยู่ในเรือออกหมด แซนก็แยกตัวออกไป ส่วนผมเอาเรือไปเก็บซึ่งปกติมันแบกหลังได้ แต่ผมหมั่นใส้ลากไปทั้งทรายแบบนั้นแหละ แล้วก็ไปต่อว่าเจ้าหน้าที่ชายหาดว่าเรือรั่ว เขาก็เฉย ๆ “ก็คุณเลือกเรือลำนี้เองนี่ครับ” ผมนะจี๊ดขึ้นหัวเลยโดนย้อน แล้วถ้ากูตายอะ กูคงเลือกเรือที่ทำให้กูตายเอง ความผิดกู ผมก็เลยบอกเขาไป “ ยังไงก็แก้ไขด้วยแล้วกัน เดี๋ยวมีคนมาใช้ต่อจะตายฟรี ” ตอนนั้น เกือบ 11 โมงแล้ว ผมก็เลยตัดสินใจไปเก็บของรอ คืนห้องตอนเที่ยง แซนอาบน้ำอยู่ ผมก็เตรียมเคลียกระเป๋าของผมเก็บสัมภาระต่าง ๆ แล้วก็เข้าไปอาบน้ำ ทันเวลาคืนห้องพอดี เราต้องนั่งรอรถที่ซุ้มยาดองสักพัก แต่ก็ไม่มีวี่แววรถมาเลย ผมก็เลยต้องไปปรึกษากับเจ้าหน้าที่ชายหาดว่าจะทำอย่างไร แกก็เลยบอกว่าเดี๋ยวติดรถเจ้าหน้าที่ที่นี่ออกไปอีกสักพัก ผมก็เลยโล่งใจ เพราะผมไม่เดินข้ามเขาออกจากที่นี่แน่ ๆ หลังจากที่เราเดินทางออกจากที่หาดขึ้นเขาไป ภาพสุดท้ายที่ผมจำได้ คือบ้านที่เราพัก เก้าอี้ชายหาดหน้าบ้านของเรา ซึ่งบ้านนี้เป็นบ้านที่แยกออกมาจากบ้านหลังอื่น ๆ ที่ปลูกใกล้ ๆ กันบ้านนี้จะมองเห็นที่ชมวิวด้านบนพอดี ผมเลยยังจำได้ทุกอย่าง และครึ่งปีหลังจากนั้นผมกลับไปที่นั่นอีกรอบ บ้านที่ผมพักถูกรื้อออกไปหมดแล้วทั้ง ๆ ที่พึ่งสร้าง เจ้าหน้าที่ส่งเราถึงปากทางที่เราเข้ามาผมและแซนกล่าวขอบคุณถึงความมีน้ำใจซึ่งผมมีแซนซึ่งทุกคนให้การเอาใจใส่เป็นอย่างดี เราเก็บความทรงจำของที่นี่ไว้ อีกไม่ถึง 24 ชั่วโมง เราก็จะจากกัน แซนอยากเข้าไปนอนในกรุงเทพฯ ผมก็เลยบอกว่านอนแถวบ้านผมก่อนแล้วค่อยไปก็ได้ แต่เขายืนกรานที่จะไป ไปก็ไปวะ ผมขึ้นรถระยองไปกรุงเทพฯ เกือบ 5 ชั่วโมงแนะ ผมไม่รู้หรอกว่ารถสาย 57 พาผมไปไหน ผมพึ่งประจักษ์แก่ตนเองวันนั้น และผมจะไม่มีวันขึ้นผิดอีก แซนอยากลงจากรถก่อนแล้วก็นั่งแทกซี่ ไปหาโรงแรมสักแห่งนึงผมก็ทำตามแต่แล้วเราก็หลงทาง เราสองคนต้องโทรศัพท์ถามทางจากเพื่อน ๆ ที่เรารู้จักอยู่ที่กรุงเทพฯ แต่ก็ไม่มีใครช่วยเราได้เลย แซนตัดสินใจโทรหาแฟน ก็ไม่ได้เรื่องเชื่อไหมผมกลัวแซนมากเลยตอนนั้น ผมทำอะไรไม่ได้เลย เขาตะคอกใส่แฟนเสียงดังใหญ่แทกซี่ก็ไม่รู้จักโรงแรมที่แฟนแซนบอกมา แซนปิดมือถือทันที ผมขอแผนที่จากแซน พร้อมถามทางจากตำรวจแล้วให้ตำรวจบอกทาง จากนั้นผมก็โทรถามประชาสัมพันธ์โรงแรมที่ใกล้ที่สุดว่าอยู่ที่ไหน ไปอย่างไร และแล้วเราก็ยิ้มได้ เราเจอโรงแรมแล้ว ผมก็เช็คอินทันทีครับ เหลือเชื่อจริง ๆ ตอนนั้นผมยัง 19 อยู่เลย ไม่รู้ว่าเปิดห้องได้หรือยัง แต่ผมเปิดไป 2 ที่และอายเหมือนกันนะ ผมให้แซนเลือกว่าจะเอาเตียงเดี่ยวหรือคู่ แซนเลือกเตียงคู่ผมล่ะแอบเสียใจเชียว และเราก็แบกเป้ขึ้นไปเอาของไปเก็บแล้วก็พักสักแป๊บ

ผมก็เริ่มพูด “ ขอโทษนะที่ทำให้หงุดหงิดอะ” ผมกล่าว “ มันไม่เกี่ยวกับคุณเลย” แซนตอบ

“ หิวหรือยังอะ “ ผมถาม “ อยากกินอะไร “ “เรากินผลไม้2-3ลูกตั้งแต่เช้า”

“ อะไรก็ได้ แถวนี้แหละ” แซนตอบ เราก็เลยตกลงกันร้าน ๆ หนึ่ง การจับช้อนของแซนที่ผมเพิ่งจะสังเกต เขาจับช้อนเหมือนเด็กเลย ผมก็ถามเขาว่าทำไม เขาก็บอกว่าเขาจับแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ผมก็เลยไม่ถามต่อ พอเราทานเสร็จก็เข้าห้องพักผ่อนเพราะวันนี้เหนื่อยมาก ๆ ทั้งพายเรือ นั่งรถ หลงทาง แซนแยกไปอาบน้ำ ส่วนผมก็โทรศัพท์หาเพื่อนเหมี่ยวรอแซน มีคนนี้รู้คนเดียวว่าผมไปที่ไหนและไปกับใคร เพราะว่าเป็นเพื่อนคนเดียวที่ผมเราเรื่องแซนให้ฟัง ผมไม่กล้าเล่าให้คนอื่นฟัง แซนออกมาจากห้องน้ำผมก็เข้าไปอาบต่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย

แป๊บเดียวไวเนอะ ปีนึงแล้วกับความรู้สึกดี ๆ เดือนพฤศจิกายนของผมซึ่งมันตรงกับเพื่อนผมปีนี้เลย เพื่อนผมมีนามว่าแพนด้า เจอะกันวันที่ 4 พฤศจิกายน กับคนที่ไม่สามารถระบุความสัมพันธ์ และวันที่ 6ก็เป็นวันที่เราต้องลาจากกัน อะไรจะตรงกันเสียจริง วันที่ 4 เมื่อปีที่แล้วผมต้องพาแซนไปเที่ยว จริง ๆ เรานัดทานข้าวอย่างกะทันหันแล้วเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2004 ก้อเลยได้เจอตัวจริงก่อน เหอๆ น่ารักมาก ๆ ตาสี น้ำตาลอ่อน ๆ ขนตางอน ผมนะจ้องแต่ตาอย่างเดียว พอทานข้างเสร็จก็เลยชวนเดินเล่นชายหาดบางแสน โชคดีนะที่น้ำมันใสไม่ได้เน่าเหมือนกับที่มันเป็นบ่อย ๆ 1 อาทิตย์ต่อมาเป็นวันที่เรานัดกันไปพักผ่อนที่ทะเล ผมก้อเลยเลือกที่เงียบ ๆคนไม่พลุกพล่าน จัดให้มันอาจจะเป็นวันที่น่าเบื่อที่สุดเลย เพราะดูเหมือนว่าแฟน เขาจะโทรจิกเป็นระยะ ๆ จนผมเซ็ง ก่อนจะเข้าที่พัก ผมก็เลยพูดกะเขา มีอะไรก็รีบ ๆ พูดซะ เข้าไปจะไม่ได้พูด เชื่อปะ แซนหน้าซีดเลย คุยโทรศัพท์ทำเสียงใส่อารมณ์ใหญ่ ก้อมันจริงอะ โทรศัพท์มันใช้ไม่ได้คลื่นไม่มีมันอยู่หลังเขา ก็เลยทำให้ผมมีเวลาอยู่กับเขามากขึ้น มื้อเย็นนี้เราก็งัดของกินที่เราซื้อมาประทังชีวิต 2 มื้อ ก่อนออกไปจากที่นี่ จากนั้นก็ลงเดินเล่น แล้วก็นอนเตียงชายหาด ส่วนแซน ก้อลอยคออยู่ในน้ำโน่น ผมก้อเลยแอบงีบไปหน่อยพอรู้สึกตัว แซนก็ลากเก้าอีกมานั่งข้าง ๆ นั่งดูดาวกัน ผมก็เลยถือโอกาสเอาเทียนมาจุด จะได้รู้ว่าคุยอยู่กับใคร(แอบโรแมนติค) อากาศตอนนั้นสบายมากเลยครับและแล้วผมก็เผลอหลับอีก แซนก็เลยสะกิดผมให้ไปนอน ผมก้อเลยอาบน้ำนอน ก่อนนอน แซนก็เลยสะกิดผมอีกรอบ อิอิ จะว่าไรไหมถ้าแซนจะไม่อาบน้ำ มันเย็น ผมก็เลยตอบไปไม่อาบก็ไม่ต้องอาบ นอนซะ (ติดตามตอนต่อไป)